Co warto zobaczyć podczas wakacji w Brazylii?

Uwzględniając walory przyrodnicze, antropologiczne i stopień rozwoju turystyki, wydziela się Bazylii pięć podstawowych regionów turystycznych: Północny ( Amazonia), Północno- Wschodni, Południowo-Wschodni, Południowy i Środkowo-Zachodni.

Region Północny ( Amazonia)

Region Północny zwany potocznie Amazonią, zajmuje obszar ponad 3,5 mln km2 , tj. 42% terytorium Brazylii. Jego centrum tworzy osadowa nizina, którą przecina rzeka Amazonka i jej liczne dopływy. Typowymi formami geomorfologicznymi, które tu występują, są niskie płyty piaszczysto-gliniaste, oddzielone od aluwialnej doliny niewysokimi skarpami. Amazonka, stanowiąca podstawowy szlak wodny tej części kontynentu, rozlewa się na kilka, a przy wyższych wodostanach, nawet na kilkadziesiąt kilometrów. Przy ujściu dzieli się na dwa ramiona, między którymi znajduje się, cześciowo zabagniona wyspa Marajó. Przeważająca część regionu porasta największy na świecie kompleks wilgotnych lasów równikowych.

Amazonia pomimo dużej atrakcyjności turystycznej wynikającej z niepowtarzalnych walorów przyrodniczych, ze względu na bardzo ograniczoną dostępność komunikacyjną oraz znikomą wielkość bazy noclegowej, znajduje się na marginesie ruchu turystycznego. Najważniejszymi ośrodkami turystycznymi są tu:

Belem

Założone w 1615 roku wokół fortu Castello, leży w pobliżu wyspy Marajó. Zachowały się tu zabytki architektury sakralnej z XVII i XVIII w., jak katedra i kościół Jezuitów. Obok parku Rodriques Alves znajduje się muzeum Goeldi, gromadzące bogatą kolekcję ceramiki pochodzącej z wyspy Marajó.

Manaus

Stolica stanu Amazonas, jest największym portem śródlądowym dorzecza Amazonki. Miasto założone w 1669 r. szczyt rozwoju osiągnęło w okresie boomu kauczukowego. Wzniesiona wiele interesujących obiektów, z których najoryginalniejszym jest opera, będąca kopią mediolańskiej La Scala. Jedną z osobliwości miasto są pływające domy, zbudowane z odpadów pochodzących z okolicznych tartaków.

Region Północno-Wschodni ( Nordeste)

Region ten obejmujący 1,5 mln km2 stanowi historycznie najstarszą część zasiedlonej Brazylii. O jego atrakcyjności turystycznej decydują przede wszystkim zabytki najstarszych miast brazylijskich- Olinda, Recife, Salvador, Sao Luis, oraz miejscowy folklor pozostający pod wpływem kultury afrykańskiej. Nordeste jest regionem wyżynnym o rzeźbie mało urozmaiconej, z wyjątkiem środkowej części stanu Bahia. Charakterystyczną cechą jest tu niedobór wilgoci. Przeważającą część regionu porasta Caatinga i tylko w części zachodniej, gdzie swoją obecność zaznacza Nizina Amazonki, występują wilgotne lasy równikowe typu hylea.

Salvador

Najbardziej afrykańskie miasto Brazylii, leżące nad zatoką Wszystkim Świętych, przez ponad dwa stulecia było stolicą kraju ( do 1763 r.) Bogatą kolonialną architekturą miasta reprezentują stare forty, barkowe kościoły (37 świątyń) oraz klasztor Carmo ( ob. miejsce festiwali filmowych). Wzdłuż wybrzeża, pośród urozmaiconej rzeźby wzgórz i dolin, ciągną się piaszczyste plaże- Pituba, Amaralina, Itapao. Dużą atrakcją Salvadoru są ceremonie magiczne, pochodzenia afrykańskiego, m.in. condombleswielogodzinna msza pogańska, capoeiras- zapasy afrobrazylijskie

Recife

Założone w 1531r., leży u ujścia rzek: Beberibe, Capibaribe, Tejipio. Liczne kanały i mosty sprawiły, że nazywane jest ,,Brazylijska Wenecją”. Z okresu świetności miasta, która związana była z rozwojem plantacji trzciny cukrowej, zachowały się liczne zabytki, w tym katedra, bazylika i pałac gubernatorski oraz holenderski fort Buraco. Na północ od Recife położne jest miasto Olinda, z zabytkową architekturą holenderską, klasztorem Nossa Senhora de Carmo, kościołem Sao Francisco de Paula, Sao Bento, Misericordia. Olinda jest dużym kąpieliskiem morskim, ważną strefą wypoczynkową dla mieszkańców Recife.

Sao Luis

Miasto założone przez Francuzów w 1682 r., nazywane jest ,,Atenami Brazylii”. Znajdują się tu różne placówki naukowe i wyższe uczelnie. Kolonialna zabudowa miast uważana jest za jedną z najciekawszych w kraju.

Region Południowo – Wschodni

Jest to najważniejszy region turystyczny kraju, a jednocześnie najgęściej zaludniony, najsilniej zurbanizowany obszar, ,,serce nowoczesnej Brazylii”. To kraina wyżynna, z rzeźbą o charakterze górskim, często niejednolitą. Od południa i wschodu obszar wznosi się stromo nad wąskimi nadbrzeżnymi nizinami, natomiast łagodną pochyłością opada w kierunku północno- zachodnim. Klimat równikowy ulega tu modyfikacji w związku z wysokością nad poziomem morza. Naturalną formacją roślinną jest nadbrzeżny las równikowy oraz campos cerrados- drzewiasta sawanna występująca w części północno -wschodniej. W granicach Sudeste wydzielić można trzy podregiony turystyczne, które zawierają się w granicach stanów: Rio de Janeiro, Sao Paulo i Minas Gerais. Rio de Janeiro. Pas progów uskokowych dzieli ten stan na dwie części.

Południową – nadbrzeżną, z niskimi płaskowyżami i równinami aluwialnymi, poprzecinaną pojedynczymi wzniesienia, tzw.morros, oraz północną – stanowiącą zapadlisko rzeki Paraiba. Wzdłuż wybrzeża ciągną się kąpieliska morskie, grupujące się w trzech regionach: nad zatoką IIha Grande, w granicach miasta Rio de Janeiro oraz wokół przylądka Frio. Wielki rozwój inwestycji turystycznych obserwuje się również w miejscowościach górskich. Rozbudowie ulegają tam modne i często odwiedzane uzdrowiska klimatyczne.

Rio de Janeiro

Leżące nad zatoką Guanabara, wśród granitowych ,,głów cukru”, jest jednym z najpiękniejszych miejsc świata. Założone przez Portugalczyków w 1565 r., jako kolonia La France Antarctique dla uchodźców hugonockich, po kilkuletniej wojnie odzyskane zostało przez Portugalczyków. W okresie początków osadnictwa portugalskiego ufortyfikowana wzgórza, a następnie rozbudowano obecną dzielnice staromiejską z katedrą, pałacem wicekrólów Brazylii, Izbą deputowanych oraz licznymi kościołami. W latach 1763-1960 Rio de Janeiro było stolicą Brazylii. Współcześnie Rio de Janeiro jest miastem bardzo nowoczesnym, o interesujących rozwiązaniach architektonicznych i u urbanistycznych. Znajdują się tu trzy uniwersytety, wyższe szkoły techniczne i rolnicze, instytut medycyny tropikalnej, Biblioteka Narodowa, liczne teatry, muzea, wielkie ogrodybotaniczny i zoologiczny, parki i tereny rekreacyjno- sportowe. W tym największy stadion świata Maracana- mogący pomieścić 200 tys. widzów. Nad miastem dominuje szczyt

Corcovado z 38- metrowym posągiem Chrystusa Odkupiciela. W południowej części miasta, w otoczeniu morris, jeziora Rodrigo de Freitas i wybrzeża morskiego, położona jest dzielnica Copacabana. Dzięki wyposażeniu w placówki handlowe, hotele, rozbudowanemu działowi rozrywek oraz pięknym piaszczystym plażą – dzielnica ta stała się wielkim centrum turystycznym Rio de Janeiro. Wielką atrakcją jest karnawał, którego kulminacja przypada na ostatnie cztery dni poprzedzające post.

Sao Paulo

Największe miasto Brazylii (12,6 mln mieszk.) leży na krystalicznym płaskowyżu, na wysokości 700- 850 m n.p.m. Od chwili utworzenia w 1554 r. misji jezuickiej i założenia w 6 lat później Vila de Sao Paulo, rozwój tego miasta aż do XIX w. był bardzo powolny. W wyniku nagminnej migracji, którą wywołał tu tzw. Cykl kawy, w ciągu kilkudziesięciu lat Sao Paulo przekształciło się w wielki ośrodek przemysłowy, handlowy i naukowy. Historyczne centrum miasta tworzą, zagubione w nowoczesnej architekturze, tworzą wąskie ulice, handlowe pasaże, rozciągające się w pobliżu placu katedralnego i kolegium jezuitów. W zachodniej części Sao Paulo znajduje się jego współczesne centrum z bardzo śmiałymi rozwiązaniami architektonicznymi (m.in. gmach Copin z falistą fasadą, wieżowiec hotelu Hilton, najwyższy brazylijski drapacz chmur)

Wybrzeże morskie oddalone od Sao Paulo o ok. 80 km, jest podstawowym terenem wypoczynkowym wielkiej metropolii, z którym łączy go wybudowana w 1976 r. ośmiopasmowa autostrada. Kąpieliska koncentrują się w pobliżu Santos i Itanhaem. Minas Gerais. Rozwój tego stanu związany jest z eksploatacją wielkich bogactw mineralnych, jakie tu występują. Na przełomie XVII i XVIII w. ,, cykl złota i diamentów” doprowadziła do przekroczenia trudno dostępnych gór nadbrzeżnych i masowej migracji ludności na wyżynne tereny Minas Gerais. Z okresu tego zachowały się miasta- muzea, ocalałe zabytki minionej, kolonialnej świetności regionu.

Ouro Preto

Ma liczne kościoły barokowe, fontanny, most z XVIII w., muzea: pieniądza i mineralogii oraz najstarszy teatr w Brazylii. Diamantina- zespół zabudowy kolonialnej z XVIII w. z muzeum diamentów. Sabara- kościoły Nossa Senhora do Carmo, Nossa Sengora do Rosario dos Pretos. Sao Joao del Rei – katedra Nossa Senhora do Pilar, kościoły Sao Francisco de Assis.

Congonhas do Campo

Kolonialne miasteczko z XVIII-wieczną zabudową, sanktuarium drogi krzyżowej Bom Jesus de Matozinhos. Obecnie na rozwój tego stanu decydujący wpływ ma wydobycie rud żelaza, manganu, magnezu i boksytów. Minas Gerais jest wiodącym w Brazylii ośrodkiem hutniczym- 50% produkcji surówki, 35 % stali. Stolicą stanu jest od 1897 r. miasto Belo Horizonte. Centralną jego część zajmują wielkie magazyny, hotele, banki, tworzące centrum handlowe. Miasto ze względu na występujący tam klimat jest znaną miejscowością uzdrowiskową.

Region Południowy zajmuje najbardziej na południe wysuniętą część Wyżyny Brazylijskiej, opadającej ku morzu krawędzią gór Serra do Mar. Szczególne cechy krajobrazu nadają mu bazaltowe płaskowyże, porośnięte przez lasy araukariowe. Rzeki regiony obfitują w liczne progi i wodospady, z których Iquacu i Sete Quedas, należą do największych na świecie. Region południowy znajduje się pod wpływem klimatu zwrotnikowego. Cechują go jednak stosunkowo niskie temperatury powietrza, a nawet mrozy.

W procesie zagospodarowania stanów południowych dużą rolę odegrała imigracja z Europy, w większości z Niemiec, Włoch oraz państw słowiańskich, wśród których poważną grupę stanowili Polacy. Z tego okresu zachowały się liczne ośrodki miejskie, gdzie imigranci kultywują rodzime tradycje i folklor- Dois Irmaos, Nova Petropolis (Niemcy), Caxias do Sul, Bento Boncalves (Włosi), Vera Guarani, Prudentopolis (Polacy, Ukraińcy) W pogranicznych z Paragwajem obszarach, w dorzeczu Piguiri i Ivai, znajdują się ruiny siedmiu redukcji jezuickich, które w XVII i XVIII w. tworzyły część tzw. ,republiki jezuickiej”.

Rejon Środkowo- Zachodni

Jest to wielki region o powierzchni blisko 1, 9 mln km2 , położony w środkowej części kontynentu południowoamerykańskiego. W jego krajobrazie przeważają wielkie płyty osadowe, tzw. Chapadoes, o łagodnie sfalowanych powierzchniach, poprzecinanych dolinami o stromych zboczach. Większą część regionu pokrywa sawanna, a lasy występuj głównie na pograniczu z Amazonią. Panuje tu klimat podzwrotnikowy, z małymi równicami termicznymi w ciągu roku i sumą opadów sięgającą od 1000 do 2000 mm rocznie.W zachodniej części Cento-Oeste, w pobliżu granicy z Boliwią, rozciąga się największy w Ameryce Południowej obszar bagienny, zajmujący powierzchnię, blisko 100 tys.km2. W 1982 utworzono tam Park narodowy Pantanal Motogrossense, gdzie reprezentowane są wszystkie typowe dla tego obszaru formacje roślinno- glebowe. W granicach regionu znajdują się ponadto dwa inne parki narodowe: IIha do Bananal (z rezerwatem Indian Caiapós) i Salto de Itiguara w pobliżu stolicy kraju- Brasilii. Idea założenia stolicy na PłaskowyŜu Centralnym ( 1000m n.p.m.) propagowana od 1823r. przyjęła realny kształt za prezydentury J. Kubitschka. W 1956 r. rozpoczęto budowę miasta, które w cztery lata później ( 1960 r.) zostało stolicą Brazylii. ZałoŜenia urbanistyczne (na planie Samolotu) i architektoniczne miasta Brasilii położonego w sąsiedztwie sztucznego jeziora Paranoa stworzyli Oscar Niemeyer i Lucio Costa. Charakterystyczny jego pejzaż tworzą: jedna oś wschód- zachód – funkcjonalna i monumentalna, druga północ – południe, wygięta w łuk – mieszkaniowa. Godne podziwu są tu osiągnięcia architektury, jak: parlament, katedra, czy gmach ministerstwa spraw zagranicznych.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +1 (from 1 vote)

Użytkownicy trafili tutaj dzięki frazom:

  • stolica brazylii
  • Wilgotne lasy rwnikowe

Comments are closed.